Rozdział 7 "Kolację?"

~~Harry~~

Obudziłem się koło południa w wyjątkowo dobrym humorze. Wstałem z łóżka i udałem się do łazienki.

Wczoraj bardzo przyjemnie gadało mi się z Gwen. Może tego po niej nie widać, ale jest naprawdę sympatyczna i nieświadomie podniosła mnie na duchu. Szczerze mówiąc, gdy menedżer poinformował nas, że będziemy współpracować z początkującą piosenkarką myślałem, że to będzie jakaś tępa blondzia, która tylko kręci dupą, przystawia się do każdego bogatego faceta i śpiewa z playbacku. Na szczęście się pomyliłem. Zastanawiam się skąd ona jest. Nie wygląda i nie zachowuje się jak typowa angielka. Jest dużo ładniejsza i mądrzejsza. W dodatku, z tego co wczoraj opowiadał Louis, umie walczyć o swoje i nie da sobą rządzić. Imponuje mi to.

Gdy wczoraj wyszła od razu włączyłem youtube'a, żeby obejrzeć kilka jej teledysków i występów. Śpiewa bardzo dobrze, ale mam wrażenie, że nie śpiewa tych tekstów z przekonaniem, jakby przez nie nie mogła wyrazić siebie. Podejrzewam, że tak jak my musi śpiewać tylko to, co chce wytwórnia.

Wyszedłem spod prysznica i wytarłem się ręcznikiem. Ubrałem ulubione, powycierane jeansy oraz byle jaki czarny t-shirt. Poszedłem do kuchni, aby zrobić sobie śniadanie. Wyciągnąłem płatki, miskę, łyżkę oraz mleko. Podczas jedzenia zastanawiałem się, co będę dzisiaj robić. Wytwórnia dała nam dzień wolnego i trzeba go jakoś dobrze wykorzystać, nie koniecznie upijając się, czy bawiąc w klubie. Może zaproszę Gwen na kolację, żeby podziękować jej za to, że nie pozwoliła mi się zlać wczoraj do nieprzytomności, jak już się kiedyś zdarzało. Nie jestem dumny z tego, co robiłem w przeszłości i staram się tego nie wspominać. Wiem, że topienie swoich problemów w alkoholu nie jest najrozważniejsze, ale co miałem zrobić? W momentach, kiedy mnóstwo problemów spadnie ci na głowę i nie masz pojęcia jak je rozwiązać. W takich chwilach zawsze robię głupoty, których później żałuję.

Nie sądziłem, że spotkam Gwen w tym klubie. Mało osób go zna. Kiedy zobaczyłem ją przy barze byłem w niezłym szoku i poszedłem sprawdzić, czy to na pewno ona, czy mam jakieś zwidy po pijaku. Nawet wolę sobie nie wyobrażać co by było, gdyby ktoś inny zobaczył mnie w takim stanie.

~~Gwen~~

Po wyjściu z budynku otuliłam się mocniej płaszczem. Słońce zostało zasłonięte przez szare chmury, które zapełniły niebo. Zimne, mocne podmuchy wiatru szczególnie odczuwałam na twarzy i nogach.

Dzisiaj zdecydowałam się na kolorową bluzę i czarne legginsy, co było błędem. Na szczęście przyjechałam samochodem. Szybkim krokiem ruszyłam do pojazdu, czując jak wiatr rozwiewa moje długie, czarne włosy, które zostawiłam rozpuszczone.

Wsiadłam do auta, od razu podkręcając ogrzewanie. Przekręciłam kluczyk w stacyjce i wyjechałam na jedną z londyńskich ulic.

Rozmowa z Clarissą nie była aż taka zła, jak zakładałam, a byłam gotowa na najgorsze. Kobieta miała dzisiaj wyjątkowo dobry humor. Przypomniała mi tylko o warunkach mojego kontraktu i dała upomnienie.

Tylko upomnienie!

Chyba ktoś podmienił mi menadżerkę. Takie zachowanie jest do niej niepodobne. Zawsze darła ryja, później obcinała mi kasę i znowu się darła. Nie jestem w stanie zliczyć, ile razy powiedziała mi, że mnie nienawidzi, i że poprosi główne szefostwo o zmianę mi menedżera. A jednak nigdy tego nie zrobiła. Może w końcu znalazła sobie faceta? Muszę się tego koniecznie dowiedzieć.

Nie tylko zachowanie Clarissy mnie zastanawiało. Kiedy wczoraj wychodziłam z radia menadżer chłopaków kazał Lou przyjść dzisiaj rano do biura razem ze mną, a chłopaka nie było. Co prawda Louis później za nim pobiegł, więc pewnie się dogadał i dlatego nie musiał przyjść dzisiaj rano. Szkoda. Chciałam z nim pogadać o Harrym i nie tylko. Może wiedziałby co było tą jeszcze jedną rzeczą, o której Hazz nie chciał mi powiedzieć.

Moje rozmyślania przerwał telefon, dzwoniący w kieszeni mojego płaszcza. Odebrałam go, ustawiając na głośnomówiący.

- Hej Gwen - usłyszałam głos Harry'ego.

- Hej! Co jest?

- Mam dla ciebie propozycję… Znaczy jeśli nie chcesz to nie musisz się zgadzać, ale byłoby miło, gdybyś się zgodziła…

- Harry do rzeczy! - Nie lubię jak ktoś nie może się wypowiedzieć.

- Chciałabyś pójść dzisiaj ze mną na kolację? - Wyrzucił z siebie na jednym wdechu.

- Kolację? - Zdziwiłam się.

- Ale to nie jest żadna randka, ani nic w tym stylu. Chciałbym ci tylko podziękować za to, co wczoraj dla mnie zrobiłaś - wyraźnie słyszałam zdenerwowanie w jego głosie.

- Okej. Brzmi fajnie.

- To przyjadę do ciebie około piątej.

- To do zobaczenia!

- Pa - rozłączył się.

Propozycja Harry'ego była zaskakująca. Mimo tego chętnie na nią przystałam. I tak nie miałam planów na wieczór. Właściwie na popołudnie też. Widać, że Harry się trochę denerwował podczas rozmowy. Nie mam pojęcia dlaczego. Przecież nie jestem jakaś przerażająca, prawda?

Miło z jego strony, że chce mi podziękować. Właściwie to nie wiem co takiego dla niego zrobiłam, że zaprosił mnie na kolację, ale zawsze, kiedy ktoś mnie zaprasza na jedzenie to się zgadzam. Nic na to nie poradzę. Lubię jeść i próbować nowe potrawy, ale do gotowania mnie nie ciągnie.

***

W budynku znajdowało się około tysiąc osób. Niektórzy tańczyli, inni okupywali barek, a jeszcze inni chodzili pijani, gdzie ich nogi poniosły. W powietrzu był wyczuwalny zapach alkoholu. Przecisnęłam się przez tłum do kuchni, wzięłam kilka butelek wódki i ruszyłam w stronę schodów prowadzących na górę. Gdy już znalazłam się na piętrze minęłam korytarz i weszłam przez ostatnie drzwi po prawej. W skromnie umeblowanym pokoju siedziało pięć osób. Wręczyłam każdemu po butelce przezroczystego płynu i usiadłam na podłodze obok fioletowowłosej dziewczyny. Odkręciłam zakrętkę. Przyłożyłam szklane naczynie z alkoholem do ust, wypijając na raz jedną trzecią zawartości. Popatrzyłam na ludzi znajdujących się w pokoju. Wszyscy byliśmy już nieźle nachlani, ale w tym momencie nikt nie zdawał sobie z tego sprawy. Chcieliśmy się dobrze zabawić, jak okoliczni ludzie w naszym wieku. Nikt nie był świadomy tragedii, która wydarzy się za kilkanaście minut.

- Co będziemy robić? - Zapytał Jack.

- Mam pomysł - odpowiedziała Mia. - Chodźcie za mną.

Dziewczyna wstała i skierowała się w stronę drzwi, by po chwili je otworzyć. Pozostali, łącznie ze mną ruszyli za nią. Dziewczyna wyprowadziła nas przed dom. Szliśmy chodnikiem wzdłuż ulicy. Mia zatrzymała się przed opuszczonym magazynem, znajdującym się kawałek drogi od wszystkich domów.

- To tu - powiedziała pewnie.

Podeszła do drzwi budynku. Otworzyła je i weszła do środka, pokazując ręką, żebyśmy poszli za nią. Wewnątrz znajdowały się tarcze strzelnicze, kilka szafek i mały stoliczek. Dziewczyna wyjęła z jednej z szufladek woreczek z białym proszkiem i rozsypała go na stole.

- Ale najpierw coś na rozkręcenie zabawy.

Po tych słowach wciągnęła część proszku przez nos. Każdy z nas powtórzył tą czynność. Zadowolona Mia podeszła do małej szafeczki. Wyciągnęła z niej trzy pistolety.

- Będziemy celować do tarcz - oznajmiła. - Nie martwcie się, nikt nas nie usłyszy.

Po tych słowach wycelowała do jednego z celów. W budynku rozległ się dźwięk strzału. Po kolei podchodziliśmy, by oddać strzał. Bawiliśmy się świetnie. Zaczęła się druga tura. Jack nacisnął spust, ale broń nie wystrzeliła.

- Kurwa, co jest?!

Zaczął obracać pistolet w dłoniach i nim potrząsać. W momencie, gdy wylot był skierowany w stronę chłopaka broń nagle postanowiła być posłuszna. Po magazynie rozległ się dźwięk strzału. Jack opadł bezwładnie na ziemię. W miejscu, gdzie leżał zaczęła pojawiać się kałuża krwi.

_______________________________________________________________

Po kolejnej dość długiej obecności dodaję rozdział. Mam nadzieję, że nie jesteście zawiedzeni. Starałam się, żeby był trochę dłuższy. Zaczęły mi się ferie, więc postaram się w tym czasie częściej dodawać rozdziały, ale nie wiem jak to będzie, bo w czwartek wyjeżdżam. 

Pojawiła się perspektywa Harry'ego. Jak wam się podobała? Jak myślicie o co chodzi w części napisanej pochyloną czcionką? Napiszcie co myślicie w komentarzach.

W prawym górnym rogu pojawiła się ankieta i bardzo bym prosiła, żebyście wzięli w niej udział, ponieważ dzięki temu będę mogła się zorientować ilu mam czytelników.

Do następnego :)

Rozdział 6 "Jaka plotka?"

Chłopak odsunął się ode mnie. Uważnie skanował moją twarz swoimi zielonymi oczami, które były opuchnięte. Po chwili złapał mnie za rękę i pociągnął przez tłum w stronę łazienek, potykając się przy tym kilka razy. Na szczęście klub, w którym się znajdowaliśmy nie jest tak oblegany, jak te w centrum Londynu. Harry zatrzymał się na końcu korytarza, puścił mnie i usiadł, opierając się o ścianę. Przez jakiś czas zastanawiałam się czy mam zrobić to samo, czy nie. Po chwili myślenia postanowiłam zająć miejsce obok niego. Zastanawia mnie jego zachowanie. Jeszcze nie poznałam chłopaka, który zacząłby płakać tańcząc z dziewczyną. Coś musi być nie tak, a świadomość, że jest pijany tylko ułatwia mi rozmowę z nim. W końcu po pijaku ludzie gadają co naprawdę myślą.

- Harry, możesz mi wyjaśnić co się dzieje?

Siedział zgarbiony z twarzą ukrytą w dłoniach.

- To wszystko… To zaczyna mnie przerastać… Ja… Ja nie wiem, czy dam radę…

Nie dość, że mówił szeptem, to jeszcze na sali dudniła muzyka. Ledwo zrozumiałam to, co udało mu się wydukać. Co go przerasta? Z czym nie daje sobie rady? Nie rozumiem. A nawet gdybym rozumiała nie wiem, czy byłabym w stanie mu pomóc. Mam pewne braki w relacjach z ludźmi. Nie umiem pocieszać i dawać dobrych rady. W każdym razie nigdy tego nie robiłam.

- Chciałabym ci pomóc, ale nie rozumiem o co chodzi.

Po raz kolejny cisza. Mam nadzieję, że mi odpowie. Nie mogę siedzieć tu przez całą noc. Jutro będę musiała być w stanie odeprzeć wszystkie słowne ataki Clarissy. Na samą myśl robi mi się niedobrze. Już sobie wyobrażam miliony pouczeń. Boję się jaką karę tym razem wymyśli.

- Możemy stąd wyjść? To nie jest najlepsze miejsce do opowiadania o tym wszystkim - odezwał się Harry.

- Jasne. Przyjechałeś tu swoim samochodem?

- Nie, a ty?

- Ja swoim. Pozostaje pytanie gdzie pojedziemy.

- Możemy pojechać do mnie.

Wstaliśmy z podłogi i wyszliśmy z klubu tylnymi drzwiami. Kiedy wsiedliśmy do samochodu Harry podał mi swój adres, a ja wstukałam go w nawigację w telefonie. Przez całą drogę żadne z nas się nie odzywało. W pojeździe panowała cisza, przerywana przez polecenia nawigacji. Stojąc na światłach spojrzałam na chłopaka. Bawił się swoimi palcami, patrząc w okno.

***

Zatrzymałam się pod dużym domem, otynkowanym na biało. Harry otworzył bramę automatycznym pilotem i powiedział, żebym wjechała do garażu. To dobry pomysł, bo gdyby ktoś zauważył tu mój samochód od razu zaczęłyby się plotki.

Weszliśmy do części mieszkalnej przez garaż. Wnętrze było urządzone w sposób nowoczesny. Na ścianach wisiały różne obrazy i zdjęcia. Poszłam za Harry'm, jak się okazało do kuchni. Pomieszczenie było bardzo przytulne. Drewniane meble i kilka sprzętów, takich jak lodówka, zmywarka, czy ekspres do kawy.

- Chcesz się czegoś napić?

- Nie wiem. Może soku pomarańczowego.

Chłopak podszedł do lodówki i wyjął karton z napojem. Nalał go do dwóch wysokich szklanek. Chyba już trochę wytrzeźwiał. Podał mi jedną ze szklanek i oparł się o blat, biorąc łyk soku. Zrobiłam to samo.

- Powiesz mi w końcu o co chodzi?

Już nie wytrzymywałam. Ciekawość zżera mnie od środka. Muszę się dowiedzieć o co chodzi, bo oszaleję.

- Naprawdę chcesz wiedzieć?

Spojrzał na mnie niepewnie. Kiwnęłam głową, zachęcając go, żeby zaczął. Nic nie poradzę, że z natury jestem ciekawska i lubię wszystko wiedzieć.

- Nie wiem jak zacząć… Zaczęło się od wywiadu w radiu. Jak zwykle zapytali mnie, czy ostatnia plotka jest zgodna z prawdą…

- Jaka plotka?

- Jedna z wielu, które mają zrobić ze mnie dziwkarza. Ale nie w tym rzecz. Kiedy wyszliśmy na zewnątrz na parkingu czekało mnóstwo reporterów. Wykrzykiwali okropne rzeczy o mnie, mojej matce i siostrze. Nie rozumiem dlaczego. Ja zawsze staram się być dla nich miły. Nie pokazuję im środkowego palca, tak jak Louis. Rozumiesz? Ty starasz się kogoś dobrze traktować, a ta osoba w zamian wyzywa twoją siostrę od suk i dziwek, ale przed tym wszystkim stało się coś jeszcze… Tylko na razie wolałbym o tym nie mówić.

Uważnie przysłuchiwałam się temu, co mówił chłopak i szczerze mu współczuję. To straszne. Wiem, że pracą tych ludzi jest zdobywanie nowych informacji, zdjęć i szukanie sensacji, ale mieszanie w to rodziny jakiejś sławnej osoby i pieprzenie takich głupot to przesada.

-  Cóż… Szczerze to nie wiem, co powinnam teraz powiedzieć. Jestem kiepska w głoszeniu podnoszących na duchu gadek.

- Nie musisz.

- Ale wiesz co? Chuj w dupę tym wszystkim mediom i plotkom.

Może mój tekst był nie na miejscu, ale przynajmniej podniósł Harry'ego na duchu, bo zaczął się śmiać. Ucieszyło mnie to. On nie zasługuje na opinię dziwkarza i podrywacza. Jest naprawdę miłym i ciepłym człowiekiem. Żałuję, że ludzie tego nie dostrzegają.

***

Wracając do domu, zastanawiałam się co było tą rzeczą, o której Hazz wolał nie mówić. Mam nadzieję, że to nic poważnego. Opowiedział mi trochę o chłopakach i kilka historii z ich tras koncertowych. Z tego co usłyszałam mają naprawdę niezłe odpały. Cieszę się, że trafiłam na współpracę z kimś takim, a nie z jakimiś nudziarzami, który przyjaźnią się tylko przed publicznością. Dobrze, że chłopaki starają się być sobą, oczywiście na tyle ile to możliwe.

Dzisiejsze kilka godzin u Harry'ego zaliczam do bardzo udanych. Zjedliśmy kolację i pogadaliśmy trochę. Czuję się jakbym go znała kilka lat. Mam nadzieję, że z resztę chłopaków uda mi się poznać, co najmniej w takim stopniu, w jakim poznałam Harry'ego.

Gdy dojechałam do domu byłam wyczerpana. Szybko przebrałam się w piżamę i rzuciłam na łóżko. Jutro czeka mnie bardzo nerwowy poranek.

_______________________________________________________________

Wiem, że rozdział jest krótki i tragicznie napisany, miał być w weekend, ale wyszedł teledysk do MM, były urodziny Harry'ego i się nie wyrobiłam. Nawaliłam z tym rozdziałem i bardzo Was przepraszam. Postaram się to zrekompensować następnym.

To jest tak beznadziejne, że nawet nie oczekuję na jeden komentarz. Wrzuciłam go dlatego, że chciałam, żebyście nie musieli długo czekać. Jeszcze raz przepraszam...

A teraz chciałabym podziękować wszystkim, którzy ze mną zostali, mimo tej długiej przerwy. Kocham Was i czytanie waszych komentarzy. Bez Was nie byłoby tego opowiadania.

Rozdział 5 "Chodź ze mną zatańczyć."

- Clarissa jak miło cię widzieć - powiedziałam sarkastycznie z wielkim sztucznym uśmiechem na twarzy.

Wystarczyło spojrzeć na nią choćby na sekundę, a już było wiadomo, że jest wkurzona. Swoje farbowane blond włosy spięła w wysoki kok. Twarz jak zwykle pokryła toną makijażu. Miała na sobie granatową spódnicę do kolan, białą koszulę, na którą założyła kremowy sweter i granatowe buty na wysokich obcasach.

Szczerze jej nienawidzę. Owszem jest dobrą menedżerką, dzięki niej się wybiłam, ale to nie zmienia faktu, że jest najbardziej irytującą kobietą na świecie. Cały czas mnie poucza i mówi co mam robić, a czego nie. A przecież nie jest moją matką. Sama nie ma dzieci, ani męża, ani nawet chłopaka i pewnie dlatego odreagowuje swoje nieudane życie prywatne na mnie. Muszę poszukać jej faceta. Koniecznie. W końcu ma ponad trzy dychy na karku.

- Nie popisuj się - powiedziała oschle. - Twoje zachowanie jest niedopuszczalne. Przecież wyraźnie poinformowaliśmy was o której godzinie macie się tu zjawić. Pomyśl w jakiej sytuacji nas stawiacie. Musieliśmy wymyślić reszcie jakąś wymówkę, dlaczego was nie ma.

- Akurat wymyślanie różnych rzeczy bardzo dobrze wam wychodzi, więc nie widzę problemu - odburknęłam z kpiną.

- Na zbyt wiele sobie pozwalasz młoda damo - odezwał się mężczyzna, stojący przy Clarissie.

Zakładam, że to menedżer chłopaków. Był ubrany w jeansy i błękitną koszulę oraz czarne, skórzane buty. Jego włosy były krótko ścięte, a na twarzy widniał kilkudniowy zarost. Patrząc na niego, podejrzewam, że ma około czterdziestu lat. Od samego początku nie żywiłam do niego sympatii.

- Nie z tobą rozmawiam typie - rzuciłam wrogo.

Mężczyzna spojrzał na mnie spode łba. Kim on niby jest, żeby zwracać mi uwagę. Przecież nie jest moim menedżerem. Niech pilnuje swoich "podopiecznych", a nie przyczepia się do mnie.

- Gwen! - wrzasnęła już widocznie zirytowana Clarissa.

- Zluzuj stringi - kobieta kipiała ze wściekłości. Zrobiła się cała czerwona na twarzy.

- Gwen!

- Tak mam na imię - zatrzepotałam rzęsami.

- Nie mam już do ciebie siły. Jutro o dziewiątej masz się stawić w studiu. Nie będziemy teraz rozmawiać i tak już nie jesteś potrzebna na tym wywiadzie. A tylko spróbuj się spóźnić - wysyczała przez zaciśnięte zęby.

Przez całe zajście Louis stał z boku, ledwo dając radę powstrzymać śmiech.

- A ty - menedżer chłopaka spojrzał na niego. - Skoro tak bardzo lubisz swoją nową koleżankę pojawisz się jutro rano w studiu razem z nią. Możesz już iść.

- Spoko - Lou powiedział obojętnie, wkładający ręce do kieszeni spodni.

- A i jeszcze jedno. Pozbawiłeś się swojej solówki w jednej z nowych piosenek - dodał mężczyzna, odwrócił się na pięcie i razem z Clarissą ruszyli w głąb długiego korytarza.

Louis słysząc słowa menażera, pobiegł za nim nawet na mnie nie spoglądając. Stwierdziłam, że nie mam zamiaru zostać w tym radiu i udałam się do wyjścia.

Za drzwiami czekało mnie niemiłe zaskoczenie. Na parkingu zebrał się dziki tłum paparazzi. Jak ja ich nienawidzę. Wtrącają się w życie prywatne i wypisują same głupoty. Potrafią opowiadać tylko o rzeczach, które zrobimy źle, ośmieszymy się albo upijemy w klubie, lub wymyślać związki, a gdy zrobimy coś dobrego to słychać, kurwa, świerszcze. No i oczywiście, kiedy oskarżą nas niesłusznie to nigdy później nie przeproszą.

Jakimś cudem udało mi się wyminąć tych debili z fleszami i przepchać do swojego samochodu. Wsiadłam szybko do niego i odjechałam z tego przeklętego parkingu. Do końca nie wiedziałam, gdzie zamierzam się udać. Zawsze mogę zwyczajnie pojeździć samochodem po Londynie bez żadnego celu. Podążając zatłoczonymi ulicami rozmyślałam o Lou. Ciekawe jak wróci do domu… A z resztą w radiu jest reszta chłopaków i na pewno zabierze się z którymś z nich. Szczerze to chciałaby spędzić z nim dzisiejszy wieczór… Polubiłam go i spędzanie z nim czasu. Boże o czym ja myślę?! To do mnie nie podobne. Przecież ja nikogo nie lubię. Nigdy nie przeszkadzała mi samotność i dążyłam to tego, by być sama i się do nikogo nie przywiązywać. Nie po moich wcześniejszych doświadczeniach. Nie rozumiem co się ze mną stało. Dlaczego nagle zaczynam się zmieniać? Mam wrażenie, że ta współpraca nie wyjdzie mi na dobre, ale w tym, tak samo jak w wielu innych przypadkach nie mam nic do gadania. Mimo wszystko można powiedzieć, że polubiłam chłopaków. Co prawda spędziłam z nimi wszystkimi jeden wieczór, ale wydają się sympatyczni. Liam jest bardzo przyjazny, Niall wesoły, Harry ma dziwne poczucie humoru, jednak potrafi być zabawny na swój sposób, Zayn trochę skryty, a Louis… No cóż… Louis jest specyficzny. Budzi we mnie wiele sprzecznych emocji.

***

Zatrzymałam samochód na tyłach małego klubu na peryferiach Londynu. Stwierdziłam, że trochę zabawy pozwoli mi oczyścić umysł i się trochę wyluzować. Weszłam do budynku tylnymi drzwiami. Czasem dobrze jest znać właściciela takich miejsc. A najlepsze, że żadni fotoreporterzy nie mają tu wstępu. Uśmiechnęłam się do posiwiałego mężczyzny i wymieniłam się z nim uściskiem dłoni.

- Miło cię widzieć Gwen. Baw się dobrze - posłał mi uśmiech.

Weszłam na główną salę. Od razu uderzył mnie zapach alkoholu i potu ludzi tańczących na parkiecie. W pomieszczeniu dudniła głośna muzyka, puszczana przez DJ'a. Podeszłam do lady i zamówiłam piwo. Nie mogę wypić za dużo, bo jutro rano mam to pierdolone spotkanie z Clarissą. Swoją drogą zastanawiam się co mi zrobi, poza zmniejszeniem kasy, którą dostaję od wytwórni muzycznej. Dawno nie widziałam jej tak wkurzonej. Nie rozumiem czemu tak bardzo się pruje o to głupie spóźnienie na wywiad. Robiłam gorsze rzeczy.

Moje rozmyślania przerwała czyjaś dłoń, położona nagle na moim ramieniu. Momentalnie podniosłam wzrok, w celu zidentyfikowania osobnika, który naruszył moją przestrzeń osobistą.

- Harry?!

Chłopak stał za mną. Śmierdział wódką. Guziki jego koszuli były rozpięte. Widać, że się nieźle nawalił. Ciekawe co on tu robi.

- Kłaniam się pięknej pani - wybełkotał i spróbował się ukłonić, ale zachwiał się na nogach. Dobrze, że w porę go przytrzymałam.

- Jesteś nawalony.

- I co z tego? Chodź ze mną zatańczyć.

Brytyjczyk chwiejnym krokiem ruszył w stronę parkietu. Podniosłam się z taboretu, który zajmowałam i poszłam za nim. Jeszcze tego brakuje, żeby się na kogoś wywalił. Nie spodziewałam się, że go tu spotkam, że spotkam tu kogokolwiek. To mało znany klub i nie spotkałam się z tym, żeby ktoś sławny tu przychodził.

Stanęłam naprzeciwko chłopaka, gdy w sali rozbrzmiał jakiś wolny kawałek. Z jednej strony cieszyłam się z tego, bo będzie mniejsze prawdopodobieństwo tego, że Harry się wypierdzieli, ale z drugiej strony tańczenie z nim wolnego, kiedy jest nawalony nie wróży nic dobrego. Słabo go znam i nie wiem do czego jest zdolny po pijaku. Loczek położył swoje dłonie na moich biodrach. Powstrzymałam się od chęci zrzucenia ich i zarzuciłam ręce na szyje chłopaka. Kołysaliśmy się do wolnej melodii. Nasze ciała stykały się ze sobą. Nawet nie pamiętam kiedy ostatnio tańczyłam z kimś w taki sposób. Nie wiem co sprawiło, że robię to, co właśnie robię. Harry oparł swoją brodę na moim ramieniu, przyciągając mnie do siebie jeszcze bardziej. Po chwili usłyszałam pociągnięcie nosem i poczułam coś mokrego na ramieniu, na którym chłopak opierał głowę. Czyżby płakał?

- Hazz, co się dzieje?

------------------------------------------------------------------------------------------------

Na początku chciałabym Was przeprosić, że przez prawie miesiąc nie było rozdziału. Nie miałam za bardzo czasu, a kiedy już siadałam, żeby coś napisać to nie miałam weny. Obiecuję, że następny rozdział będzie szybciej i jeszcze raz Was przepraszam.

Co myślicie o tym rozdziale? Podoba Wam się?

Ostatnio mam wrażenie, że każdy kolejny rozdział jest coraz gorszy.

Mam nadzieję, że podzielicie się ze mną swoją opinią w komentarzach.

Do następnego :)

Liebster Award

Zastałam nominowana do Liebster Award przez Kasię Tomlinson za co bardzo jej dziękuję :)

"Nominacja do Liebster Award jest otrzymywana od innego blogera w ramach uznania za „dobrze wykonaną robotę”. Jest przyznawana dla blogów o mniejszej liczbie  obserwatorów więc daje możliwość ich rozpowszechnienia. Po odebraniu nagrody należy odpowiedzieć na 11 pytań otrzymanych od osoby, która Cię nominowała. Następnie Ty nominujesz 11 osób (informujesz ich o tym) oraz zadajesz im 11 pytań. Nie wolno nominować bloga, który Cię nominował."

Odpowiedzi na pytania:
1. Ile masz lat?
rocznikowo 15
2. Dlaczego wybrałaś/eś właśnie takiego bohatera opowiadania?
sama nie wiem, tak jakoś wyszło
3. Czy ktoś z twoich znajomych (w realu) wie, że piszesz bloga?
tak
4. Jaka jest twoja ulubiona książka?
nie mam ulubionej
5. Co inspiruje Cię do prowadzenia bloga?
różne filmy, muzyka
6. Czego boisz się najbardziej?
chyba mojej przyszłości
7. Jakie jest twoje największe marzenie?
spotkać chłopaków z 1D i podziękować im za wszystko
8. Masz jakiś dobry sposób na poprawę humoru?
niestety nie
9. Co daje Ci pisanie bloga?
mogę podzielić się moją "twórczością" z innymi (XD)
10. Kto jest twoim ulubionym aktorem?
Owen Wilson
11. Podaj przynajmniej trzy rzeczy, które koniecznie musisz zrobić przed śmiercią.
odwiedzić Australię, pójść na koncert 1D, spełnić marzenia

Pytania ode mnie:
1. Dlaczego zdecydowałaś się na pisanie bloga?
2. Jaki jest twój ulubiony kolor?
3. Czy planujesz przyszłość związaną z pisaniem?
4. Kim chcesz zostać w przyszłości?
5. Co najbardziej motywuje cię do pisania?
6. Do której chodzisz klasy?
7. Co robisz kiedy masz czas wolny?
8. Jaki jest twój ulubiony przedmiot w szkole?
9. Jakie masz hobby?
10. Kiedy masz urodziny?
11. Ulubiona piosenka?

Blogi, które nominuję:
1. http://welcome-to-the-hell-fanfiction.blogspot.com
2. http://strongerharrystyles.blogspot.com/
3. http://friends-are-angels.blogspot.com
4. http://niallhoranfanfic69.blogspot.com
5. http://you-make-me-strong-story.blogspot.com
6. http://libby-and-marcel-fanfiction.blogspot.com/
7. http://runaway-harrystylesfantiction.blogspot.com/
8. http://unusualchoicess.blogspot.com/
9. http://zaynmalik-bb-fanfiction.blogspot.com/
10. http://tellmeyourmystery.blogspot.com/
11. http://skysdiaryx.blogspot.com

Rozdział 4 "Jak ty właściwie masz na imię?"

- No kurwa słucham! - głos chłopaka był pełen jadu.

- Nie wydzieraj się na mnie! I nie kurwuj mi tu! - odzyskałam pewność siebie.

- Jestem w swoim domu i jestem dorosły. Będę robił to na co mam ochotę!

- No patrz, a zachowujesz się jak przedszkolak.

- Tak samo jak ty! Nie będziesz mi matkować. Szacunek do starszych dziecko! - zaśmiałam się słysząc jego słowa. Ja jestem dzieckiem?

- Sorry, ale to nie ja mam napady szału jak ktoś sobie obejrzy mój album ze zdjęciami.

- Nic nie rozumiesz - powiedział normalnym tonem.

Nastroje zmieniają mu się jak kobiecie w ciąży. Louis zmierzał w moim kierunku. Już myślałam, że mi przywali, a on podniósł album i odłożył go na miejsce. Co z nim nie tak? Przed chwilą wyglądał jakby miał zaraz wybuchnąć, a teraz nagle taki spokój. Może on potrzebuje jakiegoś psychiatry? Tak, zdecydowanie tak. Ciekawe czy reszta chłopaków wie, że on ma takie wybuchy i jak je wytrzymują. Właśnie dlatego cieszę się, że nie jestem w girlsbandzie, do którego ludzie z Modestu chcieli mnie wsadzić. Nie mam zamiaru znosić fochów innych, a teraz będę musiała. Pieprzona współpraca z One Direction. Jeśli Louis, albo którykolwiek z nich będzie miał takie wybuchy to się chyba powieszę. Chłopak stanął naprzeciwko mnie i położył swoje dłonie na moich ramionach.

- Muszę zadać ci bardzo ważne pytanie - powiedział patrząc mi prosto w oczy.

- To zadaj.

- Jak ty właściwie masz na imię? Bo przedstawiłaś się nam jako Xanta, a to nie może być twoje imię.

- Gwen.

- Gwen - powtórzył.

Może on na serio jest w ciąży. Z wściekłego do spokojnego, a teraz… teraz nawet nie umiem tego określić. Ten chłopak jest kurewsko dziwny. Przeniósł dłonie na moje włosy i delikatnie za nie pociągnął.

- Co ty do cholery robisz? - zdziwiłam się.

- Masz ładne włosy - szepnął mi do ucha, sprawiając, że poczułam jego ciepły oddech na szyi.

Co on odpierdala? Wiem do czego prowadzą takie zachowania i nie za bardzo mi się to podoba. Oczywiście jest seksowny… i to bardzo. Jeszcze półtora roku temu pewnie sama bym się na niego rzuciła, ale nie teraz. Nie po tym co przeżyłam. Potrząsnęłam głową odganiając od siebie wszystkie wspomnienia i myśli na ten temat.

- Wszystko ok.? - spytał z troską.

- Tak.

Złapałam z nim kontakt wzrokowy. Ależ on ma piękne oczy. Bojąc się, że zrobię jakąś głupotę - na przykład go pocałuję - przytuliłam się do chłopaka. Na początku był zdziwiony, ale później schował mnie w swoich umięśnionych ramionach. Szczerze mówiąc było mi bardzo przyjemnie. Dawno nikogo nie przytulałam. Chłopak oparł brodę o moją głowę. Trwaliśmy w uścisku przez jakiś czas.

- A to było za co? - zapytał, kiedy się od niego odsunęłam.

- Nie wiem - odparłam. - Po prostu czułam potrzebę przytulenia kogoś - wzruszyłam ramionami.

- I zawsze, kiedy masz potrzebę przytulenia kogoś przytulasz pierwszą lepszą osobę? Nawet menela na ulicy? - zaśmiałam się słysząc jego słowa.

- Meneli w pierwszej kolejności - zażartowałam.

Chłopak wybuchnął niepohamowanym śmiechem, po chwili lądując na podłodze i tarzając się po ziemi. Patrzenie na to tak mnie rozbawiło, że zaraz do niego dołączyłam. Czułam się jak beztroska nastolatka, która brechta się z najlepszą przyjaciółką. Tylko, że zamiast przyjaciółki miałam obok siebie dorosłego faceta. "Dorosłego".

- Gewn - chłopak zdążył się uspokoić i ułożył się na podłodze, trzymając rękę pod głową.

- Co jest? - zajęłam miejsce obok niego, zachowując odpowiedni odstęp.

- Zgłodniałem, a jest dopiero pierwsza. Co powiesz na pizzę?

Od razu przytaknęłam. Podnieśliśmy się z ziemi i ruszyliśmy w kierunku kuchni. Meble i ściany były - uwaga, uwaga spotka was szok - białe. Pomieszczenie nie było duże, ale w pełni wyposażone. Na jednej ze ścian znajdowało się całkiem spore okno. Myślałam, że Louis zamówi potrawę albo ma gotową w zamrażarce, ale okazało się, że sami musimy ją zrobić. Po dokładnym przeszukaniu lodówki udało mi się znaleźć gotowe ciasto do pizzy. Zawsze jakieś ułatwienie. Kazałam chłopakowi się nim zając, a sama włączyłam piekarnik. Wystawiłam na blat mozzarellę, szynkę, bekon, cebulę oraz paprykę. Starłam ser na tarce i pokroiłam resztę składników. Razem z Lou sprawiliśmy, że wszystkie produkty znalazły się na cieście. Włożyliśmy pizzę do piekarnika. Po jakiś piętnastu minutach siedzieliśmy w salonie zajadając się posiłkiem. Tematy naszych pogaduszek były dość luźne. Opowiadaliśmy sobie nawzajem żarty i śmieszne wydarzenia z życia. Czułam się jakbym siedziała z najlepszym przyjacielem, którego nigdy nie miałam. Zawsze byłam typem samotnika. Nie potrzebowałam nikogo, ale potrafiłam walczyć o swoje.

***

- Za to ja… - zaczęłam, gdy chłopak skończył mi opowiadać o tym, jak pokazał nauczycielce goły tyłek. - Kiedy miałam chyba trzynaście lat spoliczkowałam koleżankę trampkiem, bo powiedziała, że jestem chłopczycą, ponieważ gram z chłopakami w nogę i nie noszę sukienek. Zawiesili mnie na tydzień.

- Ostro - stwierdził Louis, śmiejąc się.

Nagle telefon mojego towarzysza zawibrował. Chłopak odebrał nastawiając na głośnomówiący.

- Louis gdzie ty do cholery jesteś? Jest szesnasta, a was nie ma w radiu! - usłyszeliśmy głos Zayna.

- Która?! - dopiero w tym momencie spojrzałam na zegarek. Mulat miał rację.

- Już jedziemy - powiedział niebieskooki i się rozłączył.

Wstaliśmy z kanapy, jakby nas poraził prąd. Szybko wrzuciliśmy brudne naczynia do umywalki w kuchni i wybiegliśmy z domu. Wskoczyliśmy do samochodu. Niestety o tej porze w Londynie są straszne korki. Menedżerka nie będzie zadowolona. Pewnie znów mnie opierdzieli. Wywróciłam oczami na samą myśl. Nerwowo pukałam palcami o kierownicę stojąc na światłach. Czy ludzie tutaj naprawdę nie potrafią jeździć? Czas mijał coraz szybciej. Wpadliśmy do radia dziesięć po siedemnastej. Nie dobrze. Wywiad już się zaczął. Po przejściu progu naszym oczom ukazali się menedżerowie.

- No proszę kto łaskawie się zjawił. Williams i Tomlinson. 

------------------------------------------------------------------------------------------

Na wstępie przepraszam, że taki krótki, ale chciałam się wyrobić przed nowym rokiem, żeby złożyć wam życzenia. Postaram się, żeby kolejny był dłuższy.

Szczęśliwego Nowego Roku, spełnienia wszystkich marzeń i żeby 2014 był dużo lepszy.

Jeśli udało ci się przeczytać moje wypociny będę wdzięczna za zostawienie opinii na temat rozdziału w komentarzu.

Rozdział 3 "Może jestem inna niż wszystkie dziewczyny, które znasz? "

- Jak to jakim? Najzwyklejszym w świecie. Wypiliśmy już kilka głębszych i zapytałaś, czy wiem, co to jest disco polo. Odpowiedziałem, że nie, a ty puściłaś mi tą muzykę, która wtedy wydawała mi się świetna do zabawy. Kiedy leciał jakiś wolniejszy kawałek zaczęliśmy razem tańczyć, a ty mnie pocałowałaś - odrzekł spokojnie chłopak.

- I ty to wszystko tak dobrze pamiętasz? - zapytałam z niedowierzaniem. Jak to możliwe, że ja nie pamiętam nic, a on nawet szczegóły.

- Najwidoczniej - uśmiechnął się, ukazując swoje białe zęby.

- Nie wierzę ci. Robisz sobie jaja - powiedziałam niezbyt przyjemnie.

- Jakże bym śmiał? - odparł teatralnie.

Spojrzałam na niego złowrogo.

- No dobra, żartowałem - na jego słowa momentalnie odetchnęłam. - No co? Nie chciałabyś mnie pocałować? - Zareagował na mój gest.

- Tego nie powiedziałam

- Czyli chcesz?

- Tego też nie powiedziałam. Z resztą nawet nie jesteśmy razem, a znamy się jakieś 24 godzi… - nie dokończyłam, bo chłopak podszedł do mnie i delikatnie musnął moje usta swoimi, a potem wrócił do stołu. - Czy ty masz coś nie tak z mózgiem?! - wydarłam się. Louis wywrócił oczami, biorąc łyk kawy.

- Nie denerwuj się tak. Przecież to nic nie znaczyło, a musisz przyznać, że całuję wprost genialnie - wyszczerzył się jak idiota, którym z resztą jest.

- Ujdzie w tłoku - odparłam.

- Obrażasz mnie - prychnął.

- Smuteczek.

- Nie zaproponujesz mi śniadania? - zapytał bezczelnie.

- A Bozia rączek nie dała? Potrafiłeś sobie zrobić kawę, to korona ci z głowy nie spadnie, jak zrobisz jeszcze kanapkę.

- Nie ładnie tak traktować gości - powiedział, mrużąc oczy.

- O jejku, zaraz się popłaczę - rzuciłam sarkastycznie. - Idę zapalić - dodałam, kierując się w stronę balkonu. Zabrałam z półki paczkę papierosów oraz zapalniczkę. Po wyjściu na dwór momentalnie zadrżałam. Zapomniałam, że przecież jest grudzień. Starałam się zignorować zimno i to, że cała się trzęsłam. Włożyłam papierosa do ust, wcześniej go podpalając. Westchnęłam cicho. Na moim ciele pojawiła się gęsia skórka. Dawno nie było tak zimno. Poczułam, jak ktoś narzuca na moje ramiona płaszcz.

- Przeziębisz się - powiedział obojętnie Louis.

- Dzięki - rzuciłam, patrząc na niego. Miał na sobie to co wczoraj. Czarne rurki, szara bluza Nike oraz trampki w kolorze spodni. Jego brązowe włosy były lekko poburzone. Zaciągnęłam się papierosem, a po chwili wydmuchnęłam chmurę szarego dymu, która uniosła się do góry, by po chwili zniknąć. Louis wyjął mi z ust fajkę, powtórzył czynność, którą wcześniej wykonałam, a następnie ją zgasił.

- Ej! - krzyknęłam niezadowolona.

- No co? Nie powinnaś palić. To szkodzi zdrowiu.

- A ty to co? Też palisz.

- Ja jestem dorosły - odparł.

- Ja też - przypomniałam mu. Co on sobie myśli? Nie może traktować mnie jak małe dziecko. Od dwóch lat mieszkam sama i umiem się o siebie zatroszczyć.

- A no tak. Chodźmy do środka - powiedział i wszedł do mieszkania. Stałam jeszcze przez chwilę na balkonie. Po chwili poszłam śladami Louisa. Wewnątrz było dużo cieplej. Zdjęłam z siebie płaszcz. Dopiero w tym momencie zdałam sobie sprawę, że nie jest mój. Był czarny i męski. Rzuciłam go na jedną z beżowych, skórzanych kanap. Stwierdziłam, że nie będę się trudzić i szukać Lou. Poszłam do swojej sypialni. Wyciągnęłam z szafy czarne, obcisłe jeansy oraz szarą, dopasowaną bluzkę z dekoltem i rękawami 3/4. Założyłam wybrane ubrania. Udałam się do łazienki. Rozczesałam włosy i delikatnie się pomalowałam. Nie ma po co przesadzać. Przed wywiadem i tak zrobią mi nowy makijaż. Weszłam do salonu. Louis siedział na kanapie sprawdzając coś w swoim telefonie. Kiedy podeszłam bliżej podniósł wzrok.

- Wywiad mamy o 17, ale mamy być na miejscu o 15:30 - poinformował mnie chłopak, a ja wywróciłam oczami. No oczywiście. Każą nam przyjść wcześniej, żebyśmy zdążyli nauczyć się na pamięć rzeczy, które będziemy musieli powiedzieć. W tej branży nie ma żadnej wolności. Robisz, mówisz, śpiewasz, ubierasz się w to, co ci każą. Najchętniej kierowaliby też naszym życiem uczuciowym. Nie mogę się z nikim spotkać bez wcześniejszego zapytania o zgodę. Mają hasła do moich wszystkich kont na portalach społecznościowych. Za każde nieposłuszeństwo, bądź inny wybryk ponoszę surową karę. Czasem mam wrażenie, że traktują wokalistów jak maszynki do robienia pieniędzy. Koncert tu, wywiad tam, taka reklama, taka sesja zdjęciowa. Zero życia. Jedyną rzeczą, która to wszystko rekompensuje są fani. Fani, którzy są gotowi pójść za mną wszędzie. Wykupują wszystkie bilety na koncert i wszystkie gadżety, dając zarobić tym mendom z Modestu. Czasem żałuję, że zgodziłam się na ten kontrakt, ale gdyby nie owy Modest nie byłabym aż tak znana. Jak to mówią - kij ma dwa końce.

- Ok - westchnęłam.

- Mogę mieć do ciebie prośbę?

- Tak. Chyba tak.

- Bo wiesz, przyjechaliśmy z chłopakami jednym samochodem i oni go wczoraj zabrali, jak wychodzili, a ja chciałbym się przebrać przed tym wywiadem.

- I co w związku z tym? - udawałam, że nie wiem o co mu chodzi.

- Ty masz samochód, więc pomyślałem, że jadąc do radia moglibyśmy wpaść na chwilę do mnie.

- Spoko, ale najpierw coś zjemy. Głodna jestem - rzuciłam i nie czekając na jego odpowiedź poszłam do kuchni. Otworzyłam lodówkę i bez zastanowienia wyjęłam z niej kawałek kiełbasy. Nie chce mi się robić kanapek, a to na pewno starczy do obiadu. Podejrzewam, że w tym radiu przed wywiadem też podstawią nam coś do jedzenia. Louis wszedł do kuchni, spojrzał na mnie, a jego oczy zrobiły się dwukrotnie większe.

- Kiełbasa? - zapytał zdziwiony.

- Tak. Jakiś problem? - uniosłam jedną brew.

- Nie, skądże. Po prostu pierwszy raz widzę, jak dziewczyna je kiełbasę w taki sposób, jak w ogóle je kiełbasę.

- Może jestem inna niż wszystkie dziewczyny, które znasz? - mrugnęłam do niego zaczepnie.

- Może. Dasz mi kawałek? - najwidoczniej nie zauważył mojego gestu.

Odsunęłam się, dając mu wolną drogę do lodówki. Chłopak podszedł, wziął kiełbasę i zaczął ją jeść.

***

Gdy zjedliśmy "śniadanie" udaliśmy się do mojego samochodu. W czasie drogi z mieszkania na parking żadne z nas się nie odzywało. Kidy wsiedliśmy do pojazdu Louis podał mi tylko adres, a ja wklepałam go do nawigacji. Cisza w czasie jazdy w ogóle mi nie przeszkadzała. Miałam czas na przemyślenia na temat chłopaka siedzącego obok, który gapił się w okno. Z tego co zauważyłam jest arogancki, bezczelny, bywa chamski, ale potrafi być opiekuńczy. Ciekawa mieszanka.

Jazda przez Londyn była taka jak zwykle. Korki, tłok... Uroda wielkiego miasta. Dojechałam do bloku Lou i zaparkowałam na tyłach. Szczęście, że mam w samochodzie przyciemniane szyby, jeszcze ktoś by nas zobaczył. Wysiedliśmy z pojazdu. Po podejściu do tylnego wejścia chłopak wpisał jakiś kod i wszedł, najwidoczniej zapominając, że jestem z nim. Weszliśmy do windy.

- Hej! Ziemia do Lou. Żyjesz? - pomachałam mu ręką przed oczami.

- Sorry. Trochę się nie wyspałem - odpowiedział, a ja się zaśmiałam. Louis spojrzał tylko na mnie spode łba.

Gdy winda zatrzymała się na ostatnim piętrze, wysiedliśmy z niej. Szłam za chłopakiem długim korytarzem. Ściany były pokryte złotą farbą, a podłoga wyłożona czerwoną wykładziną. Czułam się jak w jakimś zamku. W końcu dotarliśmy do ciemnych, mahoniowych, drzwi. Louis wyjął klucz z kieszeni i je otworzył, wskazując gestem ręki, żebym weszła do środka. Wnętrze znacznie różniło się od korytarza. Mieszkanie było urządzone w sposób nowoczesny. Białe ściany, a na nich zdjęcia różnych piłkarzy oraz zespołów. Podłoga była wyłożona jasnymi panelami, a okna pozasłaniane przez rolety.

- Poczekaj w salonie, a ja pójdę się umyć i przebrać - poinformował mnie chłopak i zniknął za drzwiami, jak podejrzewam swojej sypialni. Weszłam do salonu. Mój wzrok przykuła ogromna plazma powieszona na ścianie. No nieźle. Niedaleko stały białe, skórzane fotele. Ciekawe jak często musi tu sprzątać, skoro ma prawie całe białe mieszkanie. Znając życie ma kogoś do sprzątania, bo facet by czegoś takiego nie ogarnął. Przy ścianie obok okna stała wielka biblioteczka. Nie sądziłam, że tak lubi książki. Jest tu ich chyba z tysiąc, jak nie więcej. Przeczesywałam wzrokiem tytuły. Mój wzrok zatrzymała się na grubej książce bez tytułu, ani autora, obitej w czarną skórę. Ciekawość wzięła nade mną górę i wyjęłam ją z półki. Zaczęłam przeglądać. Okazało się, że jest to album ze zdjęciami. Zdjęciami Lou z czasów młodości, z rodziną, przyjaciółmi, były też nowsze zdjęcia. Louis wybierający się na przesłuchanie do X Factora albo ubrany jak wieśniak na jakiejś imprezie. Na ostatniej fotografii znajdował się Louis, dorosła kobieta, dwie nastolatki oraz dwie mniejsze dziewczynki. Uważnie skanowałam zdjęcie. Na ich twarzach były uśmiechy. Czyżby to była jego mama i jego siostry? Wow cztery siostry. Jego matka najwidoczniej lubi bawić się w produkcję dzieci. Rozmyślania przerwało mi głośne odchrząknięcie. Momentalnie spojrzałam w stronę wydobytego dźwięku, a album wypadł mi z rąk. Chłopak patrzył na mnie złowrogo.

- Mogę wiedzieć co ty kurwa robisz?! - syknął. Nogi ugięły się pode mną, a serce zrobiło fikołka.

- Ja…

-----------------------------------------------------------------------------------------------------

Witajcie kochani! Jak widzicie powracam po bardzo duuuuuuuuugiej przerwie z nowym rozdziałem. Mam nadzieję, że się wam podoba. Jako, że dzisiaj są urodziny naszego słoneczka Lou i Wigilia, chciałabym wam życzyć zdrowych, pogodnych, wesołych świąt, spędzonych w gronie najbliższych. Życzeń noworocznych wam nie składam, bo mam nadzieję, że jeszcze uda mi się coś wrzucić przed nowym rokiem. Także ten... do następnego :)

Przepraszam jeśli wkradły się jakieś błędy

Rozdział 2 "Piłeś kiedyś polską wódkę?"

- To może gdzieś pójdziemy? - zapytał Liam, kiedy wychodziliśmy ze studia. Chwilę po tym jak wróciłam z Louisem i Zaynem z papierosów przyszli menedżerowie. Powiedzieli, że jutro mamy wywiad w jakimś radiu i mamy się do tej pory lepiej poznać, ale zabronili pojawiać się w miejscach publicznych, bo nasza współpraca jest jak na razie tajemnicą. Dopiero jutro fani się o tym dowiedzą. O szczegółach mają  powiadomić nas przed wywiadem.

- Może do restauracji? - wymyślił blondyn.

- Przecież nie możemy pojawiać się w miejscach publicznych - przypomniał mu lokowaty.

- A może pójdziemy do kogoś obejrzeć jakiś film czy coś? - zaproponowałam.

- Ok, to jedziemy do ciebie - powiedział zadowolony Niall.

- No dobra - zgodziłam się.

- Mam nadzieję, że masz pełną lodówkę - odezwał się Louis spoglądając na Irlandczyka co sprawiło, że wszyscy zaczęli się śmiać.

Po chwili siedzieliśmy już w autach. Ja, Niall i Louis w jednym, a pozostali w drugim, bo okazało się, że chłopcy przyjechali razem.

- Ostatnio widziałem twój teledysk na jakimś kanale muzycznym - oznajmił blondyn, podczas jazdy samochodem - Masz bardzo ciekawy głos.

- Dzięki.

- Mogłabyś śpiewać piosenki rockowe.

- Wiem i nawet bym chciała, ale to nie ode mnie zależy. Chyba wiecie jak to jest, nie? O wszystkim decyduje Modest. Ja nie mam nic do powiedzenia. Mogę jedynie coś zaproponować z nadzieją, że im się to spodoba.

- Niby tak…

- A grasz na jakimś instrumencie? - włączył się Louis.

- Na gitarze, pianinie i trochę na skrzypcach.

- Skrzypcach? - zdziwił się Brytyjczyk.

- Ostatni raz grałam kiedy miałam 12 lat.

- A teraz ile masz?

- 18, a wy?

- Ja 21, a Niall 20.

- A Zayn, Liam i Harry?

- Zayn i Li 20, Harry 19.

Dalszą drogę przebyliśmy w milczeniu. Ja prowadziłam samochód, a chłopcy wyglądali przez okna. Po dojechaniu do mojego bloku zaparkowaliśmy samochody na podziemnym parkingu i  pojechaliśmy windą na ostatnie piętro, gdzie znajdowało się moje mieszkanie. Zaprosiłam chłopaków do środka i szybko ich oprowadziłam.

- To co robimy? - zapytał Harry, kiedy usiedliśmy w salonie.

- Nie wiem. Chcecie coś do picia? Lemoniadę?

- Ok, to pomogę ci przynieść - powiedział Liam.

Kiedy znaleźliśmy się w kuchni wyciągnęłam z szafki sześć szklanek. Wyjęłam z lodówki dzbanek z napojem i nalałam go do znajdujących się na blacie naczyń.

- Masz bardzo ładne mieszkanie.

- Dzięki.

- Od jak dawna mieszkasz sama?

- Od jakiś dwóch lat.

Po krótkiej wymianie zdań wzięliśmy szklanki z napojami oraz dzbanek, jakby ktoś miał ochotę na dokładkę i wróciliśmy do chłopaków.

***

- Do jutra - powiedziałam przytulając  Nialla.

Chwilę wcześniej żegnałam się tak samo z innymi chłopakami. Po jakiś dwóch godzinach poznawania się i gadania o głupotach zostawałam tylko z Lou, ponieważ Li oraz Zayn umówili się ze swoimi dziewczynami, a Hazz z Niallem szli na imprezę do jakiegoś klubu. Zamknęłam drzwi i wróciłam do salonu, gdzie zostawiłam Louisa.

- Masz może jakieś piwo czy coś?

Uniosłam jedną brew patrząc na niego zdziwionym wzrokiem.

- Bo pomyślałem, że posiedzimy posłuchamy muzy i napijemy się czegoś - wyjaśnił.

- Mam coś lepszego niż piwo. Piłeś kiedyś polską wódkę?

- Nie, ale słyszałem, że daje niezłego kopa.

- Zaraz będziesz miał okazję się przekonać - powiedziałam po czym postawiłam na stoliku dwie szklanki, które po chwili zapełniłam przezroczystym płynem.

***

Obudziłam się ze strasznym bólem głowy. Kurde co ja wczoraj robiłam? Pamiętam tylko jak piłam pierwszy kieliszek wódki, a później pustka. Kurwa. Już miałam wstać, gdy zorientowałam się, że leżę na Louisie. Na dodatek w wannie. Po prostu świetnie. Chyba wolę nie wiedzieć co my robiliśmy wczoraj. Wstałam tak, żeby się nie obudził.  Wyszłam z łazienki i skierowałam się do swojego pokoju. Wyciągnęłam z szafy jakieś stare dresy oraz powyciągany sweter. Ubrałam się. Kurwa. Cały czas łupie mi w głowie. Ruszyłam do kuchni w celu wzięcia czegoś przeciwbólowego. Po wejściu do pomieszczenia otworzyłam jedną z drewnianych szafek i wyjęłam z niej Apap. Kiedy byłam mała i bolała mnie głowa babcia zawsze podawała mi ten lek. Można powiedzieć, że to ona wyrobiła mi nawyk brania Apapu. Nalałam wody do szklanki po czym połknęłam tabletkę popijając ją przezroczystym płynem. Nastawiłam wodę na herbatę i poszłam do salonu zobaczyć jak to wszystko wygląda po wczorajszej "imprezie". Nie było tak źle. Schowałam do szafki butelki, w których został jeszcze alkohol. Zabrałam kieliszki do kuchni. Włożyłam je do zmywarki. Wyłączyłam wodę i zaparzyłam herbatę. Kiedy upijałam pierwszy łyk gorącego napoju do pomieszczenia wszedł Louis. Nic nie mówiąc zrobił sobie kawę po czym usiadł przy stole naprzeciwko mnie.

- Hej - powiedziałam uśmiechając się.

- Hej - odpowiedział.

- Pamiętasz może coś z tego co wydarzyło się wczoraj? Albo dlaczego obudziłam się w wannie leżąc na tobie?

- Szczerze to nie pamiętam nic po naszym pocałunku - powiedział chłopak, a kąciki jego ust delikatnie uniosły się do góry.

- Jakim kurwa pocałunku?!

 ------------------------------------------------------------------------------

Na początku chciałam Was przeprosić za to, że przez tak długo nie było rozdziału. Po prostu nie miałam czasu i weny. A teraz kilka spraw można powiedzieć organizacyjnych. Chciałabym się dowiedzieć, czy wolicie, żebym opisywała to w co ubiera się bohaterka czy wstawiała linki do stylizacji. Po drugie, ponieważ przez obowiązki szkolne nie mam za dużo czasu na pisanie zastanawiam się, czy zrobić tak, że będę dzielić rozdziały na dwie części. Dzięki temu wpisy mogłyby pojawiać się częściej. Będę wdzięczna jeśli odpowiecie mi w komentarzach i tak jak zawsze liczę na szczerą opinie co do rozdziału :)
Pozdrawiam xx

P.S. Dziękuję wszystkim za komentarze pod poprzednim rozdziałem. Pamiętajcie, że one bardzo motywują.